webmaster, 25 januari 2010
Gambia , Kololi 37°

Everybody on board?

13 januari 2010:
Judgementday is aangebroken, de laatste dag..
En ik voel me sleeeecht...
In mijn hoofd klinken bekende stemmetjes die uit een vorig leven lijken te komen; 'Ja Iloon, het leven bestaat niet alleen uit leuke dingen' en een ander stemmetje 'Ja, aan alle leuke dingen komt een eind'.. Blokken die handel, ik heb nog zeker een paar uur!
Via toeristen hoorde ik dat er rond de jaarwisseling twee vluchten zijn gecancelled, omdat deze vanwege de sneeuw en het slechte weer niet op konden stijgen en o wat heb ik gebeden, - tegen beter weten in natuurlijk want sneeuw in Nederland is een uitstervend verschijnsel aan het worden en als het dan al sneeuwt blijft het zeker geen twee weken liggen muts- maar helaas pindakaas, mijn vlucht gaat gewoon door.

Nou ja gewoon...
Ik zou mezelf niet zijn als deze laatste dag niet zonder verrassingen en niet zonder slag of stoot zou verlopen. Wat was nou het geval, ik had bedacht dat ik chakry wilde hebben voor in het vliegtuig. Nou is chakry niet overal te krijgen, maar wel in Serrekunda en daar moest de taxichauffeur die mij naar het vliegveld zou brengen ook vandaan komen dus.. die kon dat mooi even voor mij meenemen! Dit lijkt simpel en logistiek goed geregeld, maar dat was het dus niet. Om 13.45 uur ben ik nog steeds in Kololi, is er in de verste verte geen taxichauffeur te bekennen en o ja, ik moet om 14.35 uur in het vliegtuig zitten! Ousman sleept mijn koffer over straat en smeekt de eerste de beste taxichauffeur om ons naar Yundum Airport te brengen( toch gauw zo'n 25 minuten rijden, als het allemaal meezit dan..). Ousman is een tikkeltje gestresst, net als de taxichauffeur die uit alle macht het gaspedaal van zijn nostalgische gele daf intrapt en gevoelsmatig, want hier in de auto's doet geen enkele meter het!, niet harder rijdt dan een kilometer of 40. De 'inshallahs' vliegen door de taxi, helemaal als de chauffeur halsbrekende toeren uithaalt door met de taxi door het rode stoplicht te rijden en de auto tussen links- en rechtsvoorbijrijdend en hevig toeterend verkeer manouvreert. Alledrie in koor:'Inshallah!'. Een hele rare gewaarwording om tussen twee Gambianen te zitten die door deze situatie meer gestresst zijn dan ik, terwijl ik toch eigenlijk degene ben die in dat vliegtuig moet zitten. Maar eerlijk, alles in mij protesteert bij de gedachte terug te moeten naar Nederland, ik wil echt, echt waar hier blijven. 'Wat zou er nou gebeuren als ik niet in dat vliegtuig stap...'.

Het is zo maf; vanochtend stond ik nog in het chaotische, bruisende maar ook bloedhete Banjul ( 37 graden) en nu ben ik weer terug in Nederland waar alles gewoon verder is gegaan toen ik er niet was en ik tegelijkertijd merk dat er niets veranderd is... Wat me op Schiphol meteen opvalt, behalve dat de kou ( -5 graden!) al door mijn kleren snijdt als ik ook nog maar 1 stap in de slurf heb gezet, is dat er hier geen geur is! In Gambia heeft alles een geur. Of je het nou wil of niet, je ruikt waar je bent en waar je ( langs) loopt. Ik haal nog even de rotte geur van de dushbin naar boven, de zoetige geur van verbrand afval en platsic, de frisse geur van de bloemen die langs de muren van de compounds groeien, de stro-ige geur die rondom grazende ezeltjes hangt, de penetrante vislucht op de markt, de mintachtige geur van nana voor in de attaya en de heerlijk geurende dampen die uit de potten opstijgen die urenlang op het vuur staan te pruttelen... Nou, ik voel de Nederlandse bodem onder mijn voeten maar ik ben nog niet echt geland!

Het weerzien met Jan is hartstikke fijn. Het is niet de romantische filmscene waarin twee verliefden in slowmotion op elkaar afrennen en elkaar in de armen vallen, maar toch... we lopen in 1 streep en in versnelde pas glimlachend op elkaar af en geven elkaar een hele lange en hele dikke knuffel. Het voelt fijn om weer bij Jan te zijn, om hem vast te houden en om met hem te praten. Maar als hij vraagt hoe het met me is en hoe het voelt om weer terug te zijn kan ik niets anders doen dan heel hard huilen. Het is die andere kant die aan me trekt, dat andere land, daar waar ik me zo op mijn plek voel, gelukkig en vrij, waar ik wil zijn... nu en voor altijd. En Jan zegt; 'Ik wist het wel Iloon, ik heb er altijd rekening mee gehouden dat dit zou kunnen gebeuren...'.
Het einde van mijn reis is dus tevens een nieuw begin. Een begin van iets waarvan ik niet weet wat het me zal brengen, maar waarvoor ik geen enkele twijfel of angst voel.

Ilona in Gambia bellen kan nu véél goedkoper met HalloBuitenland.nl